Jak duży jest publiczny zasób mieszkaniowy Hiszpanii? Śledzenie oficjalnych danych i średnich unijnych, z którymi się je porównuje (2019–2026)

Oficjalne teksty podają publiczny lub socjalny zasób mieszkaniowy Hiszpanii jako 290 000 lub 318 000 mieszkań oraz jako 1%, 1,1%, 1,5%, 1,6%, 1,7%, mniej niż 2%, 2,5%, 2,5–3,4%, 3,3% lub 3,5%. Zestawiają go ze średnią unijną wynoszącą 6–7%, około 7%, 8% lub 9%. Zebraliśmy 32 wartości dla Hiszpanii i 14 średnich unijnych z 25 dokumentów: hiszpańskie prawo, państwowe plany mieszkaniowe, biuletyny statystyczne ministerstwa, państwowa instytucja mieszkaniowa CASA 47, INE, Eurostat, OECD, Housing Europe, Banco de España, Komisja i Rada. Każdy z 46 cytatów sprawdziliśmy dosłownie z pobranymi źródłami i prześledziliśmy każdą wartość tak daleko wstecz, jak pozwalają dokumenty.

Liczby mieszkań pochodzą z dwóch badań ministerstwa. Każda liczba mieszkań w publicznym zasobie Hiszpanii pochodzi z ministerialnego Observatorio de Vivienda y Suelo, które zbadało mieszkania będące własnością regionów i gmin i przez nie wynajmowane:

• 290 000: badanie z 2019 r. Wykorzystują je ponownie ustawa mieszkaniowa z 2023 r., OECD i Banco de España.
• 318 000: badanie z 2023 r., w biuletynie datowanym na styczeń 2025 r. Wykorzystują je ponownie Państwowy Plan Mieszkaniowy 2026–2030, Housing Europe i Komisja.

Większość odsetków wynika z mianownika, roku lub pojęcia.

• Mianownik. 318 000 to 1,7% gospodarstw domowych i 1,2% wszystkich mieszkań.
• Pojęcie: 2,5%, 3,3%, 3,4% i 3,5%. Nie są to liczby mieszkań w zasobie publicznym. Każdy z tych odsetków odpowiada jednemu rokowi badania warunków życia INE: odsetkowi gospodarstw domowych płacących czynsz niższy od ceny rynkowej, niezależnie od tego, kto jest wynajmującym (2,5% w każdym roku 2012–2016; 3,3% w 2023 r.; 3,4% w 2024 r.; 3,5% w 2025 r.). Biuletyn ministerstwa z 2024 r. podaje, że dla Hiszpanii korzysta z tego badania. Komisja (2026) i Housing Europe (2025) opisują te same wartości jako mieszkania subsydiowane.

Średnie unijne.

• 9%: biuletyn ministerstwa z 2020 r. podaje dla UE-28, wraz ze Zjednoczonym Królestwem, «en el entorno del 9%» (9,3%).
• 8,0%: jego biuletyn z 2024 r., dla UE-27.
• 7% i 8%: nieważone średnie OECD dla 31 krajów przedstawionych na jego wykresie i dla 19 państw członkowskich UE wśród nich. Obie dają się dokładnie odtworzyć. Ważone liczbą mieszkań te państwa członkowskie UE dają 6,8%.

Co się nie zgadza.

• 9% w Planie. Plan 2026–2030 porównuje 3,5% Hiszpanii z «la media de la Unión Europea del 9 %» i nie podaje źródła 9%. Wartości 9%, które udało nam się prześledzić, to średnia UE-28 z 2020 r. oraz podawany przez Eurostat odsetek osób, które w latach 2018–2019 były najemcami po obniżonej cenie lub mieszkały nieodpłatnie.
• Teksty UE z 2025 r. Sprawozdanie Komisji dotyczące Hiszpanii z 2025 r. stwierdza «According to the Bank of Spain( 4 ), Spain’s social rental housing stock represents just 1.5% the total stock, compared to the EU average of 9%», powołując się w przypisie 4 na opracowanie Banco de España. Zalecenie Rady z lipca 2025 r. powtarza to twierdzenie, przypisując je «the Bank of Spain» bez odesłania do źródła. Opracowanie podaje wielkość zasobu jako «en torno al 1,5 % de las viviendas principales y el 1 % del stock total de viviendas». Średnią europejską i OECD określa na «en torno al 7 %».

Arytmetyka i metoda w biuletynie ministerstwa z 2024 r.

• Regionalny zasób mieszkań na wynajem. Wydrukowana suma (187 252) pomija Asturię i Ceutę; wiersze regionów sumują się do 196 842. Sformułowanie biuletynu «aumento del 5%» względem 178 493 w 2019 r. zgadza się z wydrukowaną sumą. Pełna suma jest o 10,3% wyższa, ale 34 920 z tych mieszkań znajduje się w kolumnie publiczno-prywatnej, której nie ma w tabeli z 2019 r. Sama kolumna własności publicznej jest o 9,3% niższa.
• Ceuta i Melilla występują zarówno w tabeli regionalnej, jak i w próbie gmin. Jeśli policzy się je dwukrotnie, dodają około 3 800 mieszkań (1,2% z 318 000).
• Gminna połowa liczby mieszkań jest ekstrapolowana według liczby ludności. Dane ma 181 gmin (61 207 mieszkań); 119 z tych wartości przeniesiono z badania z 2019 r.

Własny zasób państwa. Art. 32 ustawy mieszkaniowej (obowiązującej od 26 maja 2023 r.) zobowiązuje państwo do inwentaryzacji mieszkań publicznych będących własnością państwa i jego agencji. Wymaga też rocznego sprawozdania w e-urzędzie ministerstwa. Trybunał Konstytucyjny (STC 190/2025) odczytuje ten artykuł jako dotyczący «el parque público de vivienda de titularidad estatal».

Nie znaleźliśmy takiego sprawozdania ani inwentarza żadną z dostępnych nam dróg:

• e-urząd wskazany w ustawie (mivau.sede.gob.es: mapa strony i wyszukiwarka);
• CASA 47, państwowa instytucja mieszkaniowa;
• 1 054 numery Boletín Oficial del Estado (BOE), dziennika urzędowego;
• krajowy katalog otwartych danych;
• 234 skatalogowane publikacje ministerstwa dotyczące mieszkalnictwa;
• Portal Przejrzystości;
• prasa.

Żadna łączna liczba krajowa nie obejmuje własnego zasobu państwa. Istnieją tylko dane cząstkowe:

• 47 000 mieszkań «disponibles o en desarrollo» (Banco de España, dane z lipca 2023 r.);
• 40 000 mieszkań wskazanych do przekazania z Sareb (2025);
• 816 mieszkań oferowanych do wynajęcia przez CASA 47 (wrzesień 2026 r.).

Główna strona internetowa ministerstwa blokuje naszego klienta, więc nie można wykluczyć sprawozdania opublikowanego wyłącznie tam.

Uzgodnienie. Wymieniamy 17 różnic między wartościami. 7 jest wyjaśnionych, 6 częściowo wyjaśnionych, 2 to błędy w jednym ze źródeł, a 2 nie zostały wyjaśnione.

Nowość jest niewielka. OECD, Komisja i kilka gazet już zauważają, że definicje się różnią. Weryfikacja faktów z 2018 r. oceniła podane przez ministra 2,5% jako «Verdadero». Dodajemy:

• udokumentowaną cytatami i datami ścieżkę każdej wartości;
• uzgodnienie, w którym każde „wyjaśnione” sprawdzono przez ponowne obliczenie;
• błędy i niezgodności znalezione w źródłach;
• zapis wyszukiwania dotyczącego art. 32.