Que tamaño ten o parque público de vivenda de España? O rastro das cifras oficiais e das medias da UE coas que se comparan (2019–2026)

Os textos oficiais cifran o parque de vivenda pública ou social de España en 290.000 ou 318.000 vivendas, e no 1 %, no 1,1 %, no 1,5 %, no 1,6 %, no 1,7 %, en menos do 2 %, no 2,5 %, no 2,5–3,4 %, no 3,3 % ou no 3,5 %. Compárano cunha media da UE do 6–7 %, de arredor do 7 %, do 8 % ou do 9 %. Reunimos 32 cifras de España e 14 medias da UE procedentes de 25 documentos: a lexislación española, os plans estatais de vivenda, os boletíns estatísticos do Ministerio, a entidade estatal de vivenda CASA 47, o INE, Eurostat, a OCDE, Housing Europe, o Banco de España, a Comisión e o Consello. Cotexamos literalmente as 46 citas coas fontes descargadas e seguimos o rastro de cada cifra ata onde o permiten os documentos.

Os recontos proceden de dúas enquisas do Ministerio. Todos os recontos do parque público de España proceden do Observatorio de Vivienda y Suelo do Ministerio, que fixo unha enquisa sobre as vivendas que posúen e alugan as comunidades autónomas e os concellos:

• 290.000: a enquisa de 2019. A Lei de vivenda de 2023, a OCDE e o Banco de España reutilizan esa cifra.
• 318.000: a enquisa de 2023, nun boletín datado en xaneiro de 2025. O Plan Estatal de Vivenda 2026–2030, Housing Europe e a Comisión reutilizan esa cifra.

A maioría das porcentaxes derivan do denominador, do ano ou do concepto.

• Denominador. 318.000 vivendas son o 1,7 % dos fogares e o 1,2 % do total de vivendas.
• Concepto: 2,5 %, 3,3 %, 3,4 % e 3,5 %. Non son recontos do parque público. Cada un coincide cun ano da enquisa de condicións de vida do INE: a porcentaxe de fogares que pagan un aluguer inferior ao prezo de mercado, sexa quen sexa o arrendador (2,5 % en todos os anos de 2012 a 2016; 3,3 % en 2023; 3,4 % en 2024; 3,5 % en 2025). O boletín de 2024 do Ministerio indica que utiliza esta enquisa para España. A Comisión (2026) e Housing Europe (2025) presentan eses mesmos valores como vivenda protexida.

As medias da UE.

• 9 %: o boletín de 2020 do Ministerio dá para a UE-28, incluído o Reino Unido, «en el entorno del 9%» (9,3 %).
• 8,0 %: o seu boletín de 2024 dá esa cifra para a UE-27.
• 7 % e 8 %: as medias sen ponderar da OCDE para os 31 países do seu gráfico e para os 19 membros da UE que hai entre eles. As dúas reprodúcense exactamente. Ponderados por vivendas, eses membros da UE dan un 6,8 %.

O que non cadra.

• O 9 % do Plan. O Plan 2026–2030 compara o 3,5 % de España con «la media de la Unión Europea del 9 %» e non dá ningunha fonte para ese 9 %. As cifras do 9 % cuxo rastro puidemos seguir son a media da UE-28 de 2020 e a porcentaxe de persoas en aluguer a prezo reducido ou gratuíto que publica Eurostat para 2018–2019.
• Os textos da UE de 2025. O informe sobre España de 2025 da Comisión escribe «According to the Bank of Spain( 4 ), Spain’s social rental housing stock represents just 1.5% the total stock, compared to the EU average of 9%», e cita na nota 4 un documento do Banco de España. A recomendación do Consello de xullo de 2025 repite a afirmación, atribuída a «the Bank of Spain» sen ningunha referencia. O documento cifra o parque «en torno al 1,5 % de las viviendas principales y el 1 % del stock total de viviendas». Sitúa a media europea e da OCDE «en torno al 7 %».

Aritmética e método do boletín de 2024 do Ministerio.

• Parque autonómico en aluguer. O total impreso (187.252) deixa fóra Asturias e Ceuta; as filas autonómicas suman 196.842. O «aumento del 5%» desde as 178.493 de 2019 que dá o boletín coincide co seu total impreso. A suma completa é un 10,3 % maior, pero 34.920 desas vivendas están nunha columna público-privada que a táboa de 2019 non ten. A columna de titularidade pública, por si soa, é un 9,3 % menor.
• Ceuta e Melilla aparecen tanto na táboa autonómica coma na mostra municipal. Se se contan dúas veces, engaden unhas 3800 vivendas (o 1,2 % de 318.000).
• A metade municipal do reconto extrapólase por poboación. 181 concellos teñen cifras (61.207 vivendas); 119 desas cifras arrástranse da enquisa de 2019.

O parque propio do Estado. O artigo 32 da Lei de vivenda (en vigor desde o 26 de maio de 2023) obriga o Estado a inventariar a vivenda pública da que son titulares el e os seus organismos. Tamén esixe un informe anual na sede electrónica do Ministerio. O Tribunal Constitucional (STC 190/2025) entende que o artigo se refire a «el parque público de vivienda de titularidad estatal».

Non atopamos ese informe nin ese inventario por ningunha das vías ao noso alcance:

• a sede electrónica que nomea a lei (mivau.sede.gob.es: mapa do sitio e buscador);
• CASA 47, a entidade estatal de vivenda;
• 1054 números do Boletín Oficial del Estado (BOE);
• o catálogo nacional de datos abertos;
• as 234 publicacións de vivenda catalogadas do Ministerio;
• o Portal da Transparencia;
• a prensa.

Ningún total nacional inclúe o parque propio do Estado. Só hai cifras parciais:

• 47.000 vivendas «disponibles o en desarrollo» (Banco de España, datos de xullo de 2023);
• 40.000 vivendas identificadas para o seu traspaso desde a Sareb (2025);
• 816 vivendas ofrecidas en aluguer por CASA 47 (setembro de 2026).

A web principal do Ministerio bloquea o noso cliente, así que non se pode descartar un informe publicado só alí.

A conciliación. Enumeramos 17 diferenzas entre cifras. 7 están explicadas, 6 están explicadas en parte, 2 son erros dunha fonte e 2 non están explicadas.

A novidade é limitada. A OCDE, a Comisión e varios xornais xa sinalan que as definicións difiren. Unha verificación de datos de 2018 cualificou de «Verdadero» o 2,5 % que deu un ministro. O que achegamos:

• o rastro citado e datado de cada cifra;
• unha conciliación na que cada «explicada» se comproba recalculando;
• os erros e desaxustes atopados nas fontes;
• o rexistro da busca relativa ao art. 32.